Lastenverzwaring onder het mom van werknemersbescherming
dit kabinet blinkt er in uit

De WWZ is een slecht doordacht plan en blijkt in de praktijk contraproductief. Dat viel te verwachten en schrijvers met oog voor de praktijk van het arbeidsrecht hebben dat al jaren voorspeld. Een van de problemen is het zogenaamd slapend dienstverband. Sinds de invoering van de WWZ moeten werkgevers aan werknemers die na twee jaar ziekte worden ontslagen de transitievergoeding betalen. Voor veel MKB-ondernemers een forse last. In de praktijk worden deze werknemers daarom niet ontslagen, maar blijven in loondienst, echter zonder dat er een verplichting is om het loon nog te betalen. Het zo genoemde slapende dienstverband.

De minister noemde deze praktijk van de slapende dienstverbanden onfatsoenlijk. De rechter vond het echter niet ernstig verwijtbaar. Daarmee is het slapende dienstverband voorlopig bon ton. De werknemer zit dus na twee jaar ziekte vaak met lege handen en een slapend dienstverband thuis. Dat is niet de schuld van de werkgevers, maar het gevolg van falende slecht doordachte bezuinigingswetgeving uit Den Haag. Maar nu is in Den Haag de oplossing in de maak: EEN LASTENVERZWARING VOOR WERKGEVERS. Die betalen immers nog niet genoeg voor werknemers.

Het idee is namelijk om het Algemeen werkloosheidsfonds (Awf) in te zetten om de transitievergoedingen te betalen aan de werknemers die langer dan twee jaar ziek zijn geweest. Dat lijkt mooi, en voor werknemers is het dat ook wel, maar het betekent wel dat alle werkgevers meer lasten gaan betalen. Den Haag kennende zal dit een mooi verdienmodel worden waarbij de totale premie de hoogte van de totale transitievergoedingen overstijgt. KASSA! Werkt het niet dan komt er vast een slimme ambtenaar die bedenkt dat je ook uitzonderingsbepalingen kunt opnemen op grond waarvan het fonds niet hoeft uit te keren aan de werkgever. DUBBEL KASSA!

Dit is natuurlijk voor de schatkist een veel voordeliger oplossing dan een bepaling in de wet waar de werknemer na twee jaar ziekte geen recht meer heeft op een transitievergoeding. Hetgeen een veel praktischer oplossing zou zijn omdat:
1 het werknemers motiveert om te re-integreren
2 de transitievergoeding geen nut meer heeft omdat het doel om de werknemer een potje te verschaffen om zijn arbeidsmarktmogelijkheden te vergroten niet kan worden gehaald. Veel werknemers hebben immers na twee jaar ziekte geen arbeidsmarktmogelijkheden meer, laat staan dat die te vergroten zijn. Denk bijvoorbeeld aan de treurige situatie van terminaal zieke werknemers.
3 het recht doet aan werkgevers die toch al heel veel geld kwijt zijn aan zieke werknemers (zo maar € 250,00 per ziektedag) die moeten re-integreren.

Het doel van de WWZ was het bevorderen van vaste dienstverbanden. De WWZ bereikt het tegenovergestelde. Het bovenstaande relaas is illustratief voor het falen van deze wetgeving. Werkgevers zijn nu nog terughoudender met vaste dienstverbanden. Dat valt ze niet te verwijten, de risico’s van vaste dienstverbanden zijn immers groter geworden, met name voor het MKB, de grootste werkgever van Nederland.